Moto generacije: „Bog, domovina, porodica.“
Osnovna ideja generacije bila je služenje, služenje Bogu,
domovini i porodici, tim redom.
Duh vremena: Ovu generaciju možemo nazvati
preživelima, oni su preživeli tri najznačajnija događaja 20. veka: veliku ekonomsku krizu (slom), Prvi i
Drugi svetski rat. Ni Prvi, a ni Drugi svetski rat nisu
započeti s tačno planiranim ishodom, već sa ciljem da
se preurede politički, ekonomski i društveni odnosi.
U datim okolnostima, preuređenje koje se desilo je
bilo najprikladnije. (Svaki rat počinje političkom
provokacijom, služi ekonomskom cilju i rezultira
željenim promenama u društvu.)
Svet do detalja poznaje istoriju oba rata, ali nigde
nisu objavljena najznačajnija dostignuća oba rata. A to
nije bilo ništa drugo do stvaranje temelja industrijskog
sveta, rušenje prepreka koje ometaju industrijalizaciju.
Jedan takav inhibirajući faktor bio je politički aparat
pre Prvog svetskog rata: monarhija. Monarhije su
oblici vlasti na koje je teško uticati, dok industrijsko
društvo zahteva brzu i fleksibilnu moć. Stoga su posle
Prvog svetskog rata najvažnije svetske monarhije
(Austrougarska monarhija, Nemačko carstvo,
Osmansko carstvo, carska Rusija) porušene. Prva tri su
ukinuta kao kazna za gubitnike, ali carska Rusija nije bila
gubitnik, pa se tamo „dogodila socijalistička revolucija“.
- godine u Kini je po vrlo sličnom scenariju
(pobedom socijalističke partije) pala poslednja dinastija
(dinastija Kuing). Tako je Prvi svetski rat stvorio temelje
industrijskog društva sa novim, demokratskim oblikom
vladavine (republike), pošto su kompanije mogle da se
šire nesmetano. Počelo je neobuzdano širenje privatne
svojine (ne isključivo u aristokratskim rukama).
Najveći gubitnici Drugog svetskog rata bili su
seljaci, oni su ti koji su najviše krvarili. U stvari bili
su neprijatelji industrije. Zašto? Posle Prvog svetskog
rata postojao je slobodan pristup prirodnim resursima,
tehnologije su bile spremne, a i energenti, do 1920.
godine veliki deo Evrope bio je elektrifikovan. Dakle,
bilo je sirovina, osnovane su fabrike, pokrenuta
proizvodnja, nedostajala su samo dva faktora za uspeh:
radnik koji proizvodi u fabrici i potrošač koji kupuje
proizvod. Međutim, seljaci nisu hteli da rade u fabrikama
niti da konzumiraju industrijske proizvode, jer su
sve proizvodili za sebe. Dakle, posle Drugog svetskog
rata seljaci su onemogućeni, odnosno nametnuta im
je industrijalizacija. Zemlja se obrađivala mašinama,
mali poljoprivrednici su likvidirani, stvorene zadruge,
isplatilo se samo obrađivati velike površine zemlje.
Tako su manji farmeri otišli u gradove i postali fabrički
radnici. Usled jake propagande počeli su da kupuju
industrijske proizvode, nisu hteli da budu „glupi seljaci“.
Postojala je veoma jaka diskreditujuća kampanja protiv
seljaka, oni su predstavljani kao inferiorni članovi
društva. Prva generacija intelektualaca potekla je od
dece seljaka, koja je za sebe zamislila „bolju budućnost“
i smatrala je odlučujućom prekretnicom napuštanje
seljačkog načina života. Ovi intelektualci su stvorili
sadašnje industrijsko društvo, urbano-građansku klasu.
Ukratko, duh doba je diktirao „demokratsku
republiku“ u politici, fabrički rad u privredi i građanstvo
u kulturi.
Generacijski ideali: Ovim generacijama naporan
rad, čast, porodica, štedljivost, međusobno prihvatanje
i mir bili su glavni ideali. Društvo je organizovano
delovalo u duhu hrišćanstva, prosvete, propagande,
proizvodnje.
Generacijska pravila: Najznačajnije pravilo je
bilo: „Rad, red i disciplina. Stani u red, radi svoj posao!“
Adaptacija i društvena integracija bili su veoma važni.
Bio je skandal izdvojiti se iz gomile na bilo koji način.
Odnos prema radu: Radna etika veteranske
generacije bila je na visokom nivou. Posao je bio glavni
aspekt njihovog života. Njihova ljudska vrednost je
takođe određena na osnovu njihovih rezultata i učešća
u radu. Samo radna osoba se smatrala društveno
prihvaćenom osobom. I mada više nisu aktivni na
tržištu rada, oni i dalje imaju kapital (nekretnine) i
koriste usluge društvenih mreža (penzija, zdravstvena
zaštita).
Odnos prema sledećoj generaciji: Ova generacija
je podigla bejbi bum generaciju. Veterani su dali najveći
broj potomaka na svetu. U proseku, u porodicama je
bilo 4,4 dece, a 90% ih je odgojeno odnosno održano
u životu. Vakcinacija i kvalitetnija, obilnija ishrana
tome su pomogle. Deca su vaspitavana po strogim
obrazovnim principima bez nežnosti, održivost i ugled
su bili primarni obrazovni aspekti. Ali to nije značilo
da ne vole ili ne cene svoju decu. To je jednostavno
bio obrazovni princip tog vremena. Deca koja su
se razlikovala od očekivanja i proseka nisu uzeta u
obzir, ostala su na periferiji društva, skrivena, unutar
porodica. Nije bilo dijaloga između roditelja i dece,
roditelji su o svemu odlučivali, majka je bila zadužena
za čuvanje dece. Zabavljali su bebe i mališane narodnim
pesmama, pevušenjima, pesmama, živim rečima.
Nakon što su naučili da govore, starija braća i sestre su
preuzeli brigu o deci. Roditelji se nisu igrali sa decom,
igračke su bile dostupne samo privilegovanima. Deca
su sama pravila igračke i brinula se o svojoj zabavi i
bezbednosti. Zadatak roditelja je bio da hrani, oblači
i vaspitava: da prenosi najvažnija društvena pravila i
moralne vrednosti.
